De ongemakkelijke koploper

Ik voel me een beetje gekkig bij dit Arsenal. We staan bovenaan, de concurrentie strompelt, en de kampioen van vorig jaar doet nauwelijks nog mee. Op papier hebben we de beste selectie. En toch ben ik onrustig. Dat is scorebordjournalistiek gezien een rariteit, maar psychologisch goed te verklaren.

Want mijn ongemak heeft redenen. Onze beste spelers zijn Gabriel Magalhães, Declan Rice, Jurriën Timber en Martin Zubimendi. Controleurs. Structuurmensen. Mannen die elke aanval behandelen alsof die eerst langs de notaris moet: zeker en foutloos, maar nooit frivool. Je ziet het terug in cijfers die bijna absurd zijn: Liverpool kwam niet één keer tot een schot op doel in een wedstrijd. Dat was voor het eerst sinds 2010 in de Premier League. En uiteraard is het geen toeval dat dat tegen Arsenal gebeurde.

Over onze uitblinkers gesproken: wanneer werd een ploeg voor het laatst kampioen zonder speler die structureel het moment opeist? Leicester had Vardy en Mahrez. Liverpool had Salah. City had Haaland en De Bruyne. Chelsea had Hazard. United won haar laatste titel met Van Persie als topscorer van de Premier League. Kampioenen hebben meestal één of twee spelers die wedstrijden beslissen. Onze topscorer is Leandro Trossard (5 goals): bij Arsenal wordt die verantwoordelijkheid verdeeld. Dat maakt ons stabiel, maar soms ook tandeloos.

Dat verklaart misschien ook het gevoel dat ik heb rond Martin Ødegaard. Natuurlijk is-ie belangrijk voor ons, maar in topwedstrijden blijft het vaak onder de maat. Veelzeggend dat hij én Bukayo Saka tegen Liverpool naar de kant werden gehaald. Het roept bij mij ook de vraag op of we aan het begin van het seizoen niet dominanter speelden met Eze op tien.

Mijn afdronk na Arsenal - Liverpool was dat iedereen bij Arsenal vond dat een gelijkspel eigenlijk prima was. Nul-nul. Zes punten voor. Geen risico. Wat zei Rodri daar na City’s kampioenschap in 2024 ook al weer over? En los daarvan: wat als City en Villa een dag eerder wél hadden gewonnen? Hadden we dan ook genoegen genomen met dat punt? Ik denk het niet.

Maar vooruit, laat ik het ook eens positief bekijken. Onze ondergrens is enorm verbeterd. De enige nederlaag dit seizoen -Villa-uit- was onnodig. En ik geloof niet dat er een ploeg bestaat die dit Arsenal met 3-0 van het veld speelt. Dat komt door kwaliteit, maar ook door kwantiteit: nog nooit was onze bank zo sterk. Maar hoe zit het met onze bovengrens? Twee wedstrijden tegen Liverpool, nul goals. Tegen City ternauwernood een punt. We blijven overeind, maar drukken we ook door?

Jamie Redknapp zei het goed na Bournemouth (2-3 winst): als we City-uit op 18 april ingaan met minstens zes punten voorsprong, mogen we langzaam stout gaan dromen. Tot die tijd doet de verstandige Arsenal-fan er goed aan niet te veel naar de ranglijst te kijken. “In mei, Jules, dán worden de prijzen verdeeld,” zei mijn vader altijd. Eigenlijk wil ik tot 18 april niemand horen over het kampioenschap.

Jules Raijer