Klik

Toen ik in het zesde van evenzoveel jaren op het voortgezet onderwijs zat, het zal ongeveer in deze tijd van het jaar geweest zijn, moest ik me toch eindelijk eens in gaan zetten voor wiskunde. Ik wist lang niet wat ik wilde worden. Tegenwoordig weet ik niet of je iets moet willen worden. Maar om de opties open te houden had ik wiskunde b gekozen. Het ging niet vanzelf, zoals bij economie, geschiedenis of een van de talen. 
Maar toen ik, aangevuurd door een sprankje motivatie, een examentraining deed, klikte het. Opeens snapje ik Soscastoa, en schreef ik vol vertrouwen Q.E.D. onder een bewijs, en niet alleen omdat dat nou eenmaal moest.
Arsenal – Fulham voelde voor mij net zo. Eindelijk leek het te klikken op de plekken waar Arteta dat zo graag ziet. Dit is denk ik het spel dat hij voor ogen heeft. Dit is de manier waarop hij graag het lage blok kapot speelt. Laten we in deze panische periode eens inzoomen op dit sprankje hoop richting Atletico en het einde van de Premier League.
Achterin was er een ding duidelijk: Calafiori werd nodig gemist. Niet alleen is hij aan de bal waanzinnig, maar hij stapt zo makkelijk en vol vertrouwen in passlijnen om counters op te zetten. Ook ik heb Hincapie in mijn hart gesloten, maar voor Arteta is Calafiori met ruimte afstand de eerste keuze op linksback. Op rechts zag ik bij White nog steeds waarom Timber hem ruimschoots voorbij is gestoven, maar met zijn maatje Saka voor zich leek hij voor het eerst niet een tonijn die per ongeluk in een skatepark was beland.
Op het middenveld lukte het eindelijk eens voor een b-keuze op “zes” om een goede wedstrijd te spelen. Lewis-Skelly speelde enthousiast maar zeker. Daarnaast maakte Eze gebruik van de geboden ruimte: hij zakte in, maakte het spel en deed spannende dingen. Zoals bij de 2-0. Hierdoor werd Rice, zo leek het, eindelijk eens ontlast.
Wat er voorin gebeurde roerde me bijna tot tranen. Viktor Gyokeres had hulp, een partner, iemand om mee te kaatsen, iemand die hem leek te zien. Bukayo Saka lijkt eindelijk weer fit. En dat is de grootste zegen van dit moment. Arsene Wenger zou zeggen dat het als een aankoop voelt zoals hij elke zomer over Abou Diaby zei. Ik ben het roerend met hem eens. Daarnaast werd hij door Eze meermaals onverwacht, voor Fulham althans, diep gestuurd. Hij leek als een kind zo blij.
Nu is de vraag: was Fulham zo slecht, was dit een uitzondering, of komt Arsenal precies in vorm nu het om de knikkers gaat? Oh, wat hoop ik toch op het laatste. De eerste ijkpunten? Of Everton weet te stunten tegen City, en of we Simeone kunnen laten huilen.
Hopelijk is het volgende stuk dat jullie lezen een hysterische lofzang van Jules na een wonderweek. Hij gaat er wel van uit gezien zijn appjes tijdens Fulham: “gaat het dan toch gebeuren? Kan wel janken.” Voor de vorm maande ik hem tot rust, maar ik weet zeker dat we ons allemaal Jules voelen deze week.

Snijboon