Terugfluiten

“Gefeliciteerd met het kampioenschap, hè!”

Deze opmerking krijg ik de laatste dagen meermaals per dag. Op werk van collega’s, van vrienden in de kroeg en van familie op verjaardagen. Vaak zijn het dezelfde mensen die de afgelopen jaren juist een andersoortige opmerking maakten als het weer nét niet was. Soms oprecht steunend, veel vaker plagerig. Iedere Arsenal-fan weet waar ik het over heb en heeft er inmiddels een modus operandi bij ontwikkeld.

Maar waar ik me dus totaal geen raad mee weet, is met zo’n opmerking bovenaan dit verhaal. Best te verklaren natuurlijk: 1. We zijn (nog) helemaal geen kampioen. 2. Hoewel we de afgelopen jaren ook al dichtbij waren, lag het goud nog nooit zo voor het grijpen als nu. Een compleet onbekende situatie die me sociaal gezien degradeert tot een interview met clichémachine Dirk Kuyt in z’n beste dagen. Nog twee finales. De bal is rond!

Hoe contradictoir het ook klinkt: ondanks de ongewone, nieuwe situatie ben je als Arsenal-supporter ook geroutineerd. Want ik weet niet hoe het met jou zit, maar de tand des tijds heeft mij als Gooner nederig gemaakt. Vroeg of laat word je toch wel weer teruggefloten en van je roze wolk gedonderd. Door Arsenal zelf, of door een ander (zoals Snijboon, in de vorige column). Want na  Arsenal - Everton op 14 maart (2-0) wist ik het namelijk zeker: wij worden kampioen. Daarna volgden twee nederlagen in de Premier League en even zoveel uitschakelingen in bekertoernooien. Genadeloos

Eigenlijk is Arsenal een soort VAR. Ze laat je juichen, uitzinnig en ontstemd zijn. En pas dan volgt de genuanceerde realiteit. Een betere metafoor werd besproken in een van de laatste afleveringen van de Arsecast. De celebration van Calafiori na zijn afgekeurde goal tegen Fulham was er een die we -als-ie was doorgegaan- in alle compilaties hadden teruggezien de komende jaren. Na het laatste fluitsignaal in het London Stadium afgelopen zondag reageerde ik á la Calafiori. Ik was op vriendenweekend in Spanje. “Gefeliciteerd met het kampioenschap”, zei een van m’n vrienden aanschouwend.

Vul mijn reactie zelf maar in.

Jules Raijer